MCA ALP-rally; De voorbereiding (text by Antonio)
-----------------------
Of er dit jaar nog een Elfstedentocht komt is maar zeer de vraag, maar de barre winterse tocht der tochten door elf landen gaat door. De MCA ALP-Rally zal, wanneer de Gods of Snow and Ice en de Strassendienst het toelaten door elf landen gaan: NL, B, L, F, CH, FL, I, SLO, A, CZ en D.
Globale Planning voor de ALP-Rallly: De 1e overnachting bij La Mouche , de 2e en 3e nacht in een betaalbare gelegenheid in Zwitserland en Italië (Boerderij of slaapzaalaccomodatie), de 4e nacht in Slovenië bij Bogo (Clubeikel Longcoats) en de 5e in nacht Tsjechië.
Tijdplanning: Vrijdag 23/1 verzamelen en Pre Alp-Rally Party in Posterholt. Zaterdagochtend vertrek. Donderdag aankomst Elefanten.
Routeplanning (als het allemaal lukt): Via de Ardennen naar de Vogezen, dan via Zwitserland en Liechtenstein ri. Klosters van hieruit een stukje door de berg met de autotrein om daarna via de Ofenpass (14%) ri. Merano en Bolzano (Italië) te rijden, dan via de Passo di Castalunga (Karerpass) (16%), Passo Pordoi (8%) en Passo di Falzárego (11%) ri. Dobbiaco. Vervolgens via de Kartitscher Sattel (13%) (Oostenrijk) ri. Villach, door de Karawankentunnel of de Kleiner Loiblpass (17%) naar Kamnik (Slovenië. Daarna via de Seebergsattel (10%) door Kärnten en Niederösterreich langs het Lipnomeer door Tjechië naar de Heksenkessel bij Solla.
MCA ALP-rally nadert, (text by Antonio)
---------------------------------
Terwijl mc-alzheimerlid Cor onderweg is naar Thailand om daar samen met Kees en Jan te gaan rondtoeren en feestvieren nadert de MCA ALP-rally met rasse schreden. De voorbereidingen zijn in volle gang. De laatste hand wordt gelegd aan het reisklaar maken van de motoren. Met name het maken van aangepaste sneeuwkettingen vergt de nodige freubelcreativiteit.
Globaal komt het erop neer dat enkele mc-alzheimers (Gijs, Roger, Ruud, Erik-Jan en Antonio) een toertocht door 11 landen gaan rijden. Dwars door de Alpen en eindigend op het Elefantentreffen. Inclusief terugreis zal de totale afstand bijna 3000 km zijn. In de rit zitten diverse (besneeuwde) Alpenpassen met stijgingen varierend van 10% tot 17%. Vandaar die sneeuwkettingen. Hopelijk gaat het ons lukken. Wij zijn er klaar voor. Tegelijkertijd gaan er nog zo'n 10 mc-alzheimerleden op pad naar het Elefantentreffen. Deze groep zal er via een kortere binnendoorroute 2 dagen over doen. Zij zullen er iets eerder zijn en zullen het vuurtje alvast opstoken en de whisky klaarzetten.
Lees verderop het dag tot dag verslag schreven door de deelnemers:
Erik-Jan, Gijs, Roger, Antonio en Ruud.
...bekijk ongeveer 7 min hoe wij lol maken ....
Als die niet werkt kan je altijd hier nog klikken -->> Youtube filmpje
Het is nu half een en we zijn nog niet vertrokken. Na gisteravond, toen we onze reisplannen onder het genot van wat drankjes hebben doorgesproken, ging vanmorgen het opstarten al wat moeilijk. Tijdens het warmdraaien der motoren lag er opeens een plasje olie onder de motor van Antonio. Daarom moest er even gesleuteld worden. We moeten nog 470 km vandaag dus het zal wel snelweg worden willen we nog voor middernacht aankomen...
La Mouche gehaald Na een wat langzame start is de eerste dag toch goed verlopen. Onderweg weinig sneeuw gezien. Alleen in de Ardennen. Na een omtrekkende beweging waren we toch al om 19 uur bij La Mouche waar de kachel al voor ons brandde. Alles goed dus......, oh nee toch niet helemaal. Bij Gijs ging het laadstroomlampje aan. Hij laadt niet meer bij. Na een heerlijke maaltijd en de nodige biertjes 's nachts toch nog even aan het sleutelen geslagen. Na het slopen van de halve motor bleek het euvel een slechte stekkerverbinding te zijn. Een rustige 1e dag dus. Inmiddels uitgeslapen, buikje vol en klaar voor dag 2. Tot morgen.
Koos slaapt al vroeg.
Pre-party bij Antonio.
Eten in de huiskamer van La Mouche.
.stalling bij La Mouche.
Na een heerlijk ontbijtje zijn we gisteren met een heerlijk zonnetje vertrokken bij La Mouche. De reis ging vanuit Frankrijk binnendoor naar Duitsland. Vervolgens een stuk Zwitserse Autobahn genomen omdat we anders 's avonds te laat aankomen. Het weer was zo mooi dat het wel leek of we richting Kees, Jan en Cor aan het rijden waren. Vanaf Zürich weer lekker binnendoor. In het skigebied bij Wildhaus reden we over een pas van 1100 m (15%). Hier was het een paar graden onder nul en er lag serieus sneeuw. De mensen die in grote getale bij de bushaltes stonden, keken wel wat raar op toen niet de skibus maar vijf motoren voorbijkwamen. De weg was hier trouwens nog sneeuwvrij. Vervolgens een flitsbezoek gebracht aan Liechtenstein. Via een mooie slingerweg weer naar Zwitserland door het pittoreske plaatsje Maienfelden. Dan richting Davos. Hier begon de echte winter. Elke meter van de weg ging nu omhoog. Vanuit Küblis 12 km steil bergop over een besneeuwde bergweg. Tot onze eigen verbazing kwamen allemaal eigenlijk vrij gemakkelijk boven zonder sneeuwkettingen. Werkt toch wel goed die sneeuwbandjes. Hoewel..... Erik-Jan kent de grenzen van de grip en weet nu dat je speciale machines nodig hebt om een nieuwe tunnel aan te leggen. Vol gas de sneeuwmuur inraggen met een zijspan werkt niet. Boem is ho. Geen schade gelukkig. Wel een ervaring rijker. Onderweg is het laadstroomprobleem bij Gijs weer teruggekomen. Dus daar moeten we weer even naar kijken. Rond 19 uur waren we in de buurt van St. Antönien. In al onze sneeuwijver vlogen we de herberg eerst volgas voorbij. Na een aantal km zoeken in de werkelijk prachtig besneeuwde omgeving toch maar even gebeld met de herberg. Dus terug bergaf glijden. Uiteindelijk kwamen deze 5 blije bikers bij Herberg Ascharina aan, waar de nederlandse Anja een prachtige stek heeft. Na een zelfbereide maaltijd hebben we een beetje de après-skiërs uitgehangen (inclusief eigen gemaakte muziek). De stemming zit er goed in. We hebben net weer een frühstück op en gaan ons nu klaarmaken voor de tocht naar Italië. Eerst door Vereinatunnel en dan nog (even) de Ofenpas nemen. Wij hebben d'r zin an.
De eerste sneeuw in Zwitserland. Jetzt gehts lossssss!!!
....Omgeving St Antönien.
Door onze snelheid de herberg voorbij gegleden.....
Toch wel afzien dat wintermotorrijden ;)
Even bijhouden waar we gereden hebben. Anders vergeten we het.
Na een uitgebreid ontbijt bleken er 2 motoren niet te starten. Erik Jan zijn bmw had een koude startmotor en was zeer slecht tot leven te wekken. Die van Gijs wilde helemaal niets meer vanwege de nog steeds niet bijladende accu. Ondertussen hebben Antonio en Ruud de site bijgewerkt, dit resulteerde in een ietwat laat vertrek. Nog net voor 12 uur zijn we uiteindelijk vertrokken. Schitterend weer en een hele witte weg.
De route ging naar Klosters vanwaar we met de trein naar Susch zouden gaan. Na een enerverende treinrit van een kwartier in een erg donkere tunnel hebben we de Ofenpass bedwongen. Ondertussen nog geen garage gevonden die open was. In Valchava gevraagd naar een Bosch steunpunt en dat zou over de grens met Italië zijn. De grensovergang met Italië was gauw genomen en al gauw vonden we de bedoelde garage. De eigenaar kwam na wat vragen met een originele spanningsregelaar aanzetten. Volgens hem zaten die vroeger op Fiat trekkers, of dat nou een voordeel was? De spanningsregelaar werd rap verwisseld. Het was inmiddels al 15 uur en we moesten nog een aardig stuk rijden. Helaas voor de accu van Gijs deed de nieuwe spanningsregelaar niet wat van hem verwacht werd. Na wat heen en weer gevloek (de garage wilde de regelaar ook niet terugnemen) werd de reserve accu van Antonio op de treeplank Gijs zijn bak gemonteerd en die gebruikt om te starten. Op zijn eigen accu liep de ontsteking nog wel dus rijden konden we nog. Na dit oponthoud hebben we een stukje snelweg genomen tot Bolzano. Van hieruit ging het weer stevig de bergen in. Van het ene wintersport paradijs naar het volgende winter resort en al rap kwamen we in Pozza di Fassa aan. Erg groot wintersport dorp waar ook hier weer veel mensen verbaasd ons na staarden. Maar goed ook dat we er waren want de koplamp van Gijs was even eerder al als een kaarsje uitgegaan. Antonio had op internet een camping gevonden die goedkoop zou zijn en waar we binnen konden slapen. Na het dorp doorkruist te hebben vonden we camping Vidor aan een weg het dorp uit. Sprookjesachtig verlicht en ook hier was alles bedekt onder een dik wit tapijt. Bij navraag bij de receptie bleken we geluk te hebben want er waren vandaag net twee kamers vrij gekomen. Zodoende slapen wij vannacht in een erg sjiek hotel in plaats van hutjes. Het zal ons ook eens meezitten.
We zaten nog niet in het restaurant toen de baliemedewerker vertelde dat de motoren ook binnen mochten slapen. Nou, dat was geen probleem dus. Na het eten zijn Antonio en Gijs weer vertrokken naar de garage om de acculader aan te sluiten en koolborstels te vervangen. Zodra dit allemaal geregeld is gaan we waarschijnlijk nog even een dip in the pool wagen. Het indoor zwembad in dit nog geen jaar oude hotel lag er schitterend bij en vroeg om (mis)gebruikt te worden.
Nagekomen bericht uit de sleutelgarage: De veroorzaker van het laadstroom probleem is gevonden. Een enkele stekker op de diode plaat heeft zijn werkzaamheden niet naar behoren uitgevoerd. We zijn nu druk aan het overleggen hoe dit probleem te tackelen. Een nieuw rondje bier is besteld dus dit gaat ook weer opgelost worden.
Bericht is geplaatst de volgende morgen: Vandaag voert de route via Oostenrijk naar Slovenië. Kijken of we de traditie van in het donker aan komen kunnen voortzetten : ) Owja... het sneeuwt nu!
Wachten op de trein voor de Vereinatunnel.
Ofenpas - Passa del Fuorn.
Passo Pordoi, lekker glijdend gedaan!.
Net een bobsleebaan!
nog een keer Passo Pordoi.
Sleutelen aan de spanningsregelaar van Gijs.
Camping Vidor.... sjiek!!!!
Dag 4 A whole lotta snow ...... (Possa di Fassa -> Kamnik, Slovenie) (text by Roger)
Nadat ik het eerst probeerde op een antieke computer met een slavisch toetsenbord en een defecte spatiebalk, sta ik nu op Antonio z’n slaptop te tikken waarvan de g en de spatiebalk het alleen nog maar doen dmv alt-codes. Met dank aan een halve liter bier over het toetsenbord…… Ruud is handiger met liften. (hoop ik voor de liftpassagiers).
We zijn met wat aanloopjes uit de parkeergarage gekomen om vervolgens de passo di Pordoi (2239m) te nemen. Deze was ruim voorzien van sneeuw zodat ik sneeuwketting nodig had om boven te komen. Deze ging helaas snel stuk, maar met een sneeuwsok gaat het ook prima. Vervolgens, met steiginkjes tot 13%, over de passo di Falzarego (2117m). Het was een prachtig gezicht om 5 zijspannen driftend door de haarspeldbochten te zien gaan.
We hebben diverse skiërs onderuit zien gaan omdat ze niet wisten wat zagen. Op de passo tre Croci (1809m) lag al minder sneeuw zodat het driften wat minder ging. Dit neemt niet weg dat er een aantal ’leden’ toch een turn-out maakten! Vervolgens hebben we bovenop de col Angelo, in de plaats Misurina, wat gegeten en uitleg gegeven aan een buslading hongaarse touristen over wat wij nou in godsnaam aan het doen zijn. Verder oostwaarts over de Gailberg sattel(982m) richting doorgaande weg. Toen begon het al serieus te sneeuwen, en ook donker te worden... Er lag inmiddels een leuk laagje sneeuw op de weg. Mijn motor had daar meer moeite mee als anderen door de brede banden, ondanks de gemonteerde winterbanden. Daarom ging ik een keertje haaks om de vangrail in, no harm done. Door de vele sneeuwval en het duister zijn we via de Karawankentunnel Slovenië ingereden.
Toen we de tunnel uitkwamen was de sneeuw gestopt. Nu hadden we regen, ook leuk! We begonnen de resterende 50km dus met regen, maar dat ging over in natte sneeuw, zodat we tenminste wit aankwamen bij Bogo in Kamnik.
Het was inmiddels 21:30 uur, maar we kregen een traditionele Sloveense maaltijd; erwtensoep met spek en roggebrood. Omdat Bogo klein behuisd is heeft hij onderdak geregeld bij een maat van hem, die een bar/hotel heeft. Hier zit ik dit nu aan de bar te tikken.
p.s.. De grote groep, die de korte route naar het elefanten rijdt heeft zich zondag prima vermaakt met o.a. Wilco z’n ballen, bier andere dingen. Maandag wat problemen een remleiding van Dennis, 1-0 voor de Harley. Na een overnachting ergens in Duitsland 80km binnendoor gereden, een paar porsche’s en een ferrari ingehaald en net na donker zaten ze in het hotel in Bogen. Ze wisten nog fijntjes te melden dat ze ook 2 spanningsregelaars bij zich hebben....
Even stoppen en weer op pad.
Op de Col Angelo.
Peuken en plaspauze.
Sneeuwwallen van meer dan een meter.
Even routeoverleg en sneeuw van de helm halen.
Het sneeuwde lekker.
Snelwegafslag richting de Karawankentunnel.
Eten bij de clubeikel thuis.!
Gijs danst met een dronken local.
Na een prachtige nacht kregen we een uitgebreid maar erg luidruchtig ontbijt met alles erop en eraan, inclusief sloveens vitaminedrankje (40%). Iedereen krijgt trouwens nog de groeten van Bogo (goedverdomme eikels). Bogo nog superbedankt voor het waanzinnige onthaal.
Gelukkig op tijd weer op pad (12:45uur) Via een vol besneuwde Jezersko-pas naar Autriche. Een glijpartij waarbij Gijs de rondtollende Roger niet kon ontwijken. Roger scoort hiermee wel punten, want Gijs had 'm net close-up in beeld. Beelden volgen later. Gelukkig zijn de bikes sterker dan de stuurneuzen. Niks kapot dus. In Oostenrijk een stukje snelweg genomen. Vanuit Bruck a.d. Mur weer binnendoor. Daar was de benzinepomp van Roger het niet mee eens. Dus toch weer sleutelen. Omdat door dit voorvalletje de groep even uit elkaar viel mocht ik ze weer zoeken in het grootste doolhof van Europa (128.000 fly-overs van snelwegen bundesstrassen en stadsweggetjes). Maar gelukkig wel weer gevonden. Na nog even spelen op de parkeerplaats van de plaatselijke Lidl op zoek naar een onderkomen. Gevonden bij de plaatselijke Joegoslaaf Niki. Prachtige kamers, maar wel een lange gang naar onze kamers (500 meter baggeren door de sneeuw.)
Ontbijt met Sloveens vitamine drankje.
Roman (pension eigenaar) en Bogo de clubeikel..
Schitterende sfeer foto nabij Jezerska pas.
Het sterretje voor de schuiver betekend MC Alzheimer.
Afgetankt richting Mariazell (Oostenrijk).
Lekker glijden door de bochten.
Overal veel snoj.
Vitamine drankje 's avonds.
Vanochtend op tijd vertrokken uit Kapfenberg na eerst een wiellager vervangen te hebben van gijs zijn motor. Aangezien hij dit al eens eerder gedaan heeft was dit niet echt een uitdaging. Er stonden voor vandaag nog enige passen op de planning. Dat beloofde dus dikke pret. We reden gelukkig ruimschoots voor onze vijanden uit zodat er nog wat te glijden overbleef. De Aflenzer Seeberg was geen hoge pas maar wel een zeer leuke. Hierna hebben we getankt in Mariazell en daarna kwam een nog leuker stuk weg met legio bochten en gelukkig ook sneeuw op de weg. Pirouettes, achtjes en donuts, niets was ons te dol. Hier en daar werd wel eens een sneeuwwal geraakt maar dat versterkte alleen maar de grote grijnzen op onze bakkes. Een aantal ons tegemoet komende automobilisten konden onze vrije figuren op de weg niet waarderen en keken erg verbaast tot boos aan toe. Die dachten waarschijnlijk dat ze door onze acties geramd zouden worden.
Ergens voor Freistadt gaf de motor van Roger te kennen dat de stroom op was. Even de reserve accu in de bak geplaatst en Roger kon ook weer verder. Omdat het al lekker met de tijd opschoot hadden we flink de sokken erin, we moesten tenslotte Tsjechië bereiken. Voor we er eigenlijk erg in hadden passeerden we de Tsjechische grens. Het was inmiddels al serieus aan het schemeren. De eerste tent (na de grens) die we tegen kwamen werd het niet. De ramen zagen er een beetje rabberig uit en ik vermoedde dat we hier de kamers per uur moesten betalen. Na het eerste dorpje vonden we iets wat het wel zou kunnen worden, alleen reageerde de mevrouw in die toko op de slaap bewegingen die Antonio maakte afwijzend. geen idee of ze Antonio niet zag zitten of ons alle vijf niet. Nadat we een lpg tankstation bezocht hadden kwamen we in Lipno nad Vltavou aan. Een erg nieuw uitziend dorp met legio horeca. Bij hotel Admirál werd Antonio weer vooruit geschoven om te vragen voor kamers. Ditmaal niet tevergeefs. We kregen een studio waar we met z’n vijven konden slapen. Na de motoren aan de achterkant onder een afdak geparkeerd te hebben, hebben we rap de zooi in de kamer gedumpt en enige sanitaire handelingen verricht.
Tijd om te eten was het inmiddels ook alweer en we liepen fris en fruitig het restaurant in. Na de kaart aan een vluchtige blik te hebben onderworpen werd de bestelling geplaats. Roger en Gijs kregen een mixed grill plateau. Een bord zo groot dat Gijs al opperde dat je hier ook een mooie wieldop van kon maken. Links en rechts werd wat vlees verdeeld en we hebben onze bordjes braaf leeggegeten.
Morgen gaan we proberen het Elefanten te bereiken, maar ergens vinden we het door de snoj raggen zo leuk dat we eigenlijk terug de bergen in willen. Om onze andere vrienden, die van de grote groep, niet teleur te stellen gaan we morgen toch op Solla aan. Overigens hebben we vandaag dus het elfde land aangedaan in deze Alp-Rally.
Vertrek uit Kapfenberg.
Toch nog ff sleutelen... lagertje....
Tankstop in WinterWonderland.
Statief voor de camera's (voor de groepsfoto).
groeps foto met Ruud natuurlijk weer te laat....
Gas is rechtsaf.
Vandaag na een redelijke nachtrust vertrokken uit Tsjechië. Was toch best wel frisjes daar in dat land ten oosten van Die Heimat. In no-time reden we in Duitsland en niet veel later stonden we (Roger/ErikJan/Ruud) aan de kant. Een undercover audi von der Polizei had ons aan de kant gezet. Na de gebruikelijke beleefdheden mochten weer met de gratie van god verder rijden (of lag het aan de stickers in ErikJan z'n paspoort). Nog even verder rijden en we waren bij het terrein van Elefanten. Tijdens het parkeren voor de inschrijftent reed Gijs nog ff de koffer van Antonio aan vellen. Overigens staat dit alles haarscherp op video, altijd handig voor de verzekering. Hierna het terrein op en na 2 bochten ontmoetten we het kampement van de 'grote' groep Alzheimers. Na wat hoi en ha's bleek dat iemand van de groep ietwat ziekies te zijn (was gewoon het bier zat). Zij hadden besloten om vandaag te vertrekken. Na een weinig overleg hebben wij unaniem besloten ook te volgen. Byebye Elefanten!
Uiteindelijk vertrokken we met 8 spannen en 11 man van het treffenterrein. Na een korte rit kwamen we nog in het licht aan in het Gasthof Wurm in Bogen. Na ons gesetteld te hebben in de diverse kamers zijn we de Bierstube ingedoken. Wat later heeft Dick 10 grilltellers en een stuk ander vlees besteld en de wedstrijd kon beginnen. Uiteraard heeft Alzheimer gewonnen!
Nu zitten we nog wat na te tafelen (oftewel zuipen tegen de klippen op) in de stube. Geen idee waar dit eindigt maar haast hebben we morgen zeker niet. Zo zie je maar weer, de planning van een motorrijder is zo flexibel als een opblaaspop. Geen enkel probleem dus, gewoon doen waar je zin in hebt en zorgen dat je op thuis komt. Morgen is er weer een verse dag en we zien wel waar we eindigen.
Hier stond nu nog Afdeling IJmond.
Wel sneeuw en geen sneeuw.
über Arie motor ;)
Byebye Elefanten !
Dick alweer iets minder ziek.
Wo ist Flappie ??
Dennis live !
Lache met die manne!
Met z'n allen bieren.
Na een nachtje met de hele groep feesten op de vertrouwde stek in Bogen, gingen beide groepen toch weer uit elkaar. De afdeling IJmond ging rechtstreeks via de snelweg en probeerde zo iets eerder thuis te komen.
De ALP-rally groep vertrok even later om door te gaan met wat we al de hele week doen, namelijk sturen via zoveel mogelijk leuke wegen. Alleen nu helaas niet over passen en ook niet meer door de sneeuw. Aan het einde van de dag gingen de wegen toch weer omhoog en reden we zowaar weer door een flink besneeuwde omgeving. Onze rit eindigde vandaag in Gersfeld in Hotel Bergwinkel. Een 60-er jaren accomodatie, waar wij de enige gasten zijn. We moeten een hele wandeling maken via de erg steile dorpsweggetjes om een maaltijd te kunnen scoren. Voor de zoveelste keer smaakt ons het eten en de drank weer opperbest. Na de klim terug naar het hotel hebben we de avond afgemaakt in de Aufenhaltsraum met muziek in de stijl van het hotel.
Inmiddels zitten we na een goede nachtrust aan een heerlijk ontbijtje en maken we ons op voor de laatste etappe, terug richting Posterholt via de Eifel.
IJmond klaar voor vertrek (na sleutelen)
Op weg naar de vreetschuur in Gersfeld.
Vreemde spelling ;)
Het ontbijt in Hotel Bergwinkel was zeer compleet en zeker niet jaren 60-style. De uitbaatster had goed d'r best gedaan en kwam zelfs nog een ontbrekend plakje ham brengen dat ze vergeten had! Na alles weer opgepakt te hebben bleek dat het die nacht weer gesneeuwd had. Met een paar centimeter onder de banden vertrokken we huiswaarts. Omdat we vlakbij de Vogelberg waren zijn we daar over een aantal zeer mooie weggetjes gereden. Hierna de snelweg op om in de buurt van Giessen Erik Jan uit te zwaaien. Hij vervolgde zijn weg via de Autobahn naar het noorden. De vier overgebleven Alprijders reden deels binnendoor naar Koblenz om daar dan toch maar de Autobahn te nemen.
Het binnendoor rijden kost erg veel tijd, vanwege de vele Deutsche Sonntagsfahrer. Bij Mönchengladbach scheidde Ruud zich van de rest af, hij wilde ook door naar huis. Antonio, Roger en Gijs reden van hier binnendoor naar Posterholt voor een Afterparty.
Met dit laatste verslag is dan ook een einde gekomen aan de MC Alzheimer Alp-Rally.
Een rally die de mannen door 11 landen voerden en over vele besneeuwde passen met steigingen tot 16%.
Vanuit Posterholt werden 3113 kilometer afgelegd.
Er zijn veel foto's en diverse filmpjes gemaakt. Roger gaat hiervan tzt een compilatie op DVD maken.
Weet wel haast zeker dat deze Rally een vervolg gaat krijgen!
Verder willen we ook iedereen bedanken voor het meeleven en alle leuke reacties.
Ook bedanken we Andrew voor het volgen van de MCA ALP-rally op www.oliepeil.nl.
Onze vijanden met hun sneeuwschuivers mogen ook weer aan de slag. De Alpen zijn weer veilig. The boys have left the playground.
Op de laatste ochtend toch nog sneeuw!!
Antonio, onze reisleider.
